DE COMEBACK VAN HET DELTA-FRAME (of: Het Stef Clement-moment)
NK Tijdrijden 2007 (amateurs-A)

Cervelo P3 Carbon, Pinarello Crono, Planet X Stealth. Op het NK Tijdrijden in Groningen vielen de fraaiste tijdritfietsen te bewonderen. Want tijdrijden is een specialisme dat niet alleen veel specifieke training vergt, maar ook state-of-the-art materiaal. Zelf heb ik dit voorjaar een Colnago aangeschaft. Het was me vooral om het ligstuur en het dichte achterwiel te doen, maar voor € 200 kreeg ik daar (tweedehands) een hele fiets omheen. Goed, het stalen deltaframe uit 1999 heeft de tand des tijds wellicht niet weten te doorstaan, maar het gaat hier wel om een fiets met een verhaal.

In het wielerseizoen van 1999 was het frame met de vierkante buizen en de naar voren aflopende bovenbuis het neusje van de zalm. Goed genoeg voor de juniorenploeg van de Rabobank in ieder geval. In die ploeg reed ene Leon Notenboom; zijn naam prijkt nog steeds op de bovenbuis van het frame. Sinds ik de fiets had gekocht, vroeg ik me steeds vaker af wat er van deze renner geworden was. Hij was blijkbaar nooit doorgestroomd naar de profs, anders had zijn naam me wel bekend in de oren geklonken. Zoals die van Pieter Weening, destijds ploeggenoot van Notenboom. Wat was er van hem geworden? Waarom was zijn carrière nooit tot bloei gekomen? Keek hij nu naar wielerwedstrijden op tv, ergens in een nieuwbouwwoning in Hellevoetsluis of Vlaardingen, vanaf een skailederen bank?

Een kleine zoektocht op internet leverde een ontstellende ontdekking op. Leon Notenboom is nooit prof geworden omdat hij dood is. Niet zomaar dood, maar doodgeschoten bij een roofoverval op een supermarkt in 2002. Het verhaal in het kort: overvallers vielen na sluitingstijd de supermarkt binnen waar de vriendin van Notenboom werkte. Ze was al naar huis, maar had om veiligheidredenen de sleutel van de winkelkluis bij zich. De overvallers dwongen de filiaalchef haar op te bellen en met een smoes terug naar de winkel te laten komen. Notenboom was op dat moment bij zijn vriendin. Hij ging met haar mee naar de supermarkt, werd waarschijnlijk aangezien voor politie-agent en bij binnenkomst vrijwel direct neergeschoten.

Niet echt een vrolijk verhaal, maar indrukwekkend, dat wel. Ik besloot het frame voorlopig in gebruik te nemen, al is het iets te klein en uit de mode. Het ligstuur laat zich niet fatsoenlijk vastzetten en er kunnen niet meer dan zeven versnellingen op het dichte achterwiel. In Groningen reed ik er mijn eerste officiële tijdrit mee. Tijdens het warmrijden op de hometrainer hoorde ik achter me de bewonderende ooh’s en aah’s verstommen wanneer de blikken van de omstanders afdwaalden naar mijn fiets. Daarbij moest ik bij gebrek aan eerdere resultaten ook nog eens als eerste starten, arriveerde ik enkele seconden te laat bij de start en begon het na enkele kilometers te miezeren.

Later op de middag stond ik met Mark Touwen aan de finish te wachten tot de deelnemers van het tweede blok binnen zouden komen. Tot mijn grote verbazing was ik nog steeds in het bezit van de snelste tijd. Hier was sprake van een klein wonder, of – zoals Mark het noemde – een Stef Clement-moment. Ik zag hoe de ene na de andere renner ‘zich stukbeet op mijn tijd’; precies het scenario dat ik mijn vriendin een dag eerder lacherig en overmoedig geschetst had. Toen ook Dimitri Lafleur, als laatste gestart en dus de vermoedelijk snelste man, een kleine twee seconden na mij binnenkwam, begonnen omstanders me al te feliciteren. Op dat moment flitste Paul van Steijn voorbij. Hij was als laatste aan de startlijst toegevoegd en dook ruim onder mijn tijd.

Okee, het was ook wel heel erg onwaarschijnlijk geweest als ik zomaar Nederlands Kampioen tijdrijden geworden was. Op mijn fiets van € 200. Dat begreep ik zelf ook wel. De tweede plaats... ik kon ermee leven. Bovendien staat het delta-frame weer op de kaart. Laten we zeggen: ter nagedachtenis aan Leon Notenboom.

lees hier meer over Leon Notenboom