De monstertijdrit van Skits bestaat uit het zo hard mogelijk rijden van het 40,8 kilometer lange triathloncircuit in de Flevopolder -drie keer. De eerste twee ronden zijn nog wel leuk, de derde niet meer. Dit is een inspanning die je één keer per leven doet om jezelf te bewijzen dat je drie uur lang boven de veertig per uur kan rijden. En daarna nooit meer.

Ik was na afloop nog wekenlang vermoeid, en alleen de gedachte aan het schrijven van een verslag van deze monsterlijke lijdensweg putte me nog verder uit. Vandaar dat dit verslag nooit geschreven is, en ik nu, ergens in 2010 nog even deze woorden toevoeg om mijn site net iets minder ontoereikend te maken.

Mijn zesde plaats was redelijk, maar viel in het niet bij de prestatie van master (deze term dient letterlijk en figuurlijk genomen te worden) Steven Sloof, die met 2 uur 52 minuten (als ik het me goed herinner, want de exacte tijden zijn nergens meer te vinden) meteen ook het parcoursrecord verpulverde en mij de genadeslag toebracht door me op een kleine tien kilometer voor de finish heel hard voorbij te rijden. Iets wat me overigens in 2010 weer zou gebeuren - door een andere renner, maar op hetzelfde parcours. Zie hier